صفحه شخصی مائده علیشاهی   
 
نام و نام خانوادگی: مائده علیشاهی
استان: اصفهان
رشته: کارشناسی ارشد معماری
شغل:  طراح معماری
تاریخ عضویت:  1389/01/26
 روزنوشت ها    
 

 کلیسای جوبیلی بخش معماری

11

کلیسای جوبیلی؛وفور شفقت
کلیسای جوبیلی، یکی از زیباترین کلیساهایی است که تاکنون ساخته شده است و کار ساخت و طراحی آن توسط شرکت ساختمانی "ریچارد مِیر و شرکاء" انجام شده است. در این کلیسا نماد تثلیث مقدس(خدا و عیسی و روح القدس) در یک فضای سه گوش و در سه گنبد بتونی این کلیسا به صورت برجسته در شبستان طراحی شده است. این کلیسا، در شهر رم واقع شده است. ساختمان کلیسای جوبیلی در بلوکی از ساختمانهای دهه ۷۰ احاطه شده است.
این پروژه در مسابقه ای که از معماران بزرگی مانند تادائو آندو ، سانتیاگو کالاتراوا ، پیتر آیزنمن و فرانک گهری دعوت شده بود برنده شد. راهرویی که از شرق کلیسا به سمت بخش مرکزی مجتمع ساختمانی مجاور کشیده شده به عنوان صحنی برای جلسات عمومی مردم در نظر گرفته شده است.
این صحن به طرزی نور آمیزی شده که احساس خوش بینی و تعهد را در اذهان شرکت کنندگان تداعی می کند. نفوذ نور از پایین‌، از طریق یک شکاف باریک باز از کف انجام می‌شود‌. نور از نورگیرهای سقفی وارد می شود و یک تجربه از فضایی روحانی را می‌دهد‌. اشعه‌های نور خورشید در این مکان استعاره‌ای از حضور خدا در فضای مقدس کلیسا است‌.
به عقیده مسیحیان، این کلیسا، نگینی بر تاج منطقه تحت نفوذ اسقف اعظم رم است و از سوی پاپ ژان پل دوم، وفور شفقت نامگذاری شده است. پوسته های بتنی با شعاع انحنای برابر، در برگیرنده پیکره اصلی کلیسا هستند، ارتفاع و عرض نامساوی دارند و هر کدام قطاعی از کره هستند.
ساختار هر یک از سه پوسته، به شکل دو لایه بوده و این دو لایه، به وسیله یک دیافراگم به یکدیگر متصل می شوند. سطح مقعر لایه داخلی پوسته، با لایه ای از عایق پلی استایرن با نام تجاری استایروفوم، پوشیده شده تا از انتقال حرارتی کم آن، اطمینان حاصل شود.
سه سطح یاد شده را به سه بادبان عظیم تشبیه کرده اند که بلندترین آن ها، ارتفاعی برابر با 36 متر دارد و با این حال، دید و منظر فضای شهری پیرامونی را مختل نمی کند. بتن پیش بینی شده برای پوسته های این کلیسا، از نوع متراکم پیش ساخته ی پس کشیده می باشد، که به طرح اختلاط آن، سنگ های مرمر معروف ایتالیا و دی اکسید تیتانیوم افزوده شده است. افزوده شدن این ذرات، با توجه به خاصیت خود تمیز شوندگی، این امکان را فراهم می کند تا معمار، بتواند امضای خود را که، رنگ سفید یک دست نما در فضای شهری آلوده و آکنده از دود ناشی از اگزوز خودروها بود، متبلور سازد.








دوشنبه 12 دی 1390 ساعت 12:58  
 نظرات    
 
محمد مهدی مدرس نیا 21:33 دوشنبه 12 دی 1390
0
 محمد مهدی مدرس نیا
به نظر من اگه یه نماد از صلیب تو نمای خارجی یا فرم ساختمان تعبیه میشد جالبتر می بود.
حسن ابراهیمی 22:08 دوشنبه 12 دی 1390
0
 حسن  ابراهیمی
اصلا حس کلیسا رو نداره , بیشتر به موزه و فرهنگ سرا و ساختمانهای اجتماعی غیر مذهبی شبیه هستش , ساختمانهای مذهبی مثل معبد کلیسا مسجد برای خودشون نمادهایی دارند که در ذهن همه به همون شکل تعریف شده جای گرفته , با شکستن این معیارها و برداشتن نمادها دیگه حسی به کسی دست نمیده , فرض کنیم گنبدها و گل دسته ها و منارها از مسجد گرفته بشه و یا اصلا همین ساختمان همین روزنوشت رو به عنوان یک مسجد معرفی کنیم , کسی می تونه بپذیره که این یک مسجده ؟
بهنام مکسایی 00:04 سه شنبه 13 دی 1390
0
 بهنام مکسایی
ممنون با آقای ابراهیمی موافقم.ولی خوب بستگی به فرهنگ معماری منطقه هم داره
عرفان بنیادی 07:07 سه شنبه 13 دی 1390
0
 عرفان  بنیادی
کلیسا هم کلیساهای قدیما؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
احد آمالی 08:02 سه شنبه 13 دی 1390
0
 احد آمالی
دستتون درد نکنه بسیار جالب بود
امیرحسین تبریزی ورزقانی 09:12 سه شنبه 13 دی 1390
0
 امیرحسین تبریزی ورزقانی
معماری جالبی داره و خیلی هم زیبا طراحی کردن ممنون خانم مهندس
رضا مهیاری 10:54 سه شنبه 13 دی 1390
0
 رضا مهیاری
بیشتر شبیه سالن نمایش بود
سنت شکنی شده
محمد ذوالفقاری 11:26 سه شنبه 13 دی 1390
0
 محمد ذوالفقاری
متشکرم خانم مهندس علیشاهی
امیر قاسم لوئی 12:48 سه شنبه 13 دی 1390
0
 امیر قاسم لوئی
سلام چه جالب چه جالب و مدرن
ممنون
پدرام رجب زاده 13:27 سه شنبه 13 دی 1390
0
 پدرام رجب زاده
سلام
پروژه زیبا و معمارانه ایست.
جناب ابراهیمی هیچ نیازی نیست که خاطره ذهنی رو با همان فرم همیشگی برای مردم القا کرد.مهم حس فضا است که در این پروژه به خوبی رعایت شده.برای مثال می توان حتی فرم را نیز تغییر داد به طوری که خاطره ذهنی خدشه دار نشود.به جای فرم گنبد در مسجد می توان از فرم زیگورات های قدیم الهام گرفت دقیقا با همان معنا برای ایجاد خاطره ذهنی برای مردم ولی با طرحی مبتکرانه.
فراموش نکنیم معماری وابسته به زمان است ما باید خلاق باشیم و این حس فضایی رو درست درک کنیم نه اینکه فقط فرم های تثبیت شده گذشته رو تکرار کنیم.
مائده علیشاهی 18:04 سه شنبه 13 دی 1390
0
 مائده علیشاهی
ممنونم از لطف و نظرات دوستان
با نظر جناب رجب زاده موافقم..چرا ما عادت کردیم به دیدن چیزهای تکراری!!که اگر یک چنین کلیسایی دیدیم یا مسجدی بدون مناره بگوییم نه این کلیساست نه آن مسجد!مهم خلق فضای معمارانه آنهاست مطابق با فرهنگ و اقلیم هر منطقه،طراح این ساختمان معمار بزرگ نییورکی(ریچارد میر)هستش، و همانطور که در متن به آن اشاره کردم این پروژه در مسابقه ای که از معماران بزرگی مانند تادائو آندو ، سانتیاگو کالاتراوا ، پیتر آیزنمن و فرانک گهری دعوت شده بود برنده شده..پس حتما دلایل محکمی برای شکل گیری فرم آن وجود داشته است و به عقیده مسیحیان آنجا، این کلیسا، نگینی بر تاج منطقه تحت نفوذ اسقف اعظم رم است و از سوی پاپ ژان پل دوم، وفور شفقت نامگذاری شده است(پس مورد قبول واقع شده)
پس بهتر است دیدمان را گسترده تر کنیم و خود را محدود نبینیم که معماریمان در سالهای اخیر چیزی باشد که اکنون میبینیم.
با تشکر.
حسن ابراهیمی 07:52 چهارشنبه 14 دی 1390
0
 حسن  ابراهیمی
سلام جناب آقای مهندس رجب زاده

از آشنایی با شما دوست گرامی خوشوقتم , و محبت نمودید بنده را مخاطب قرار دادید , برای من شیرین ترین و لذت بخش ترین لحضاتی که در این سایت هستم مشارکت در همین نظردهی های تخصصی هستش و خیلی خوشحال میشم که با شما دوستان عزیز تبادل نظر میکنم , و چه خوبه که با دیدگاههای دیگری بجز دیدگاههای شخصی که خودم دارم آشنا میشم و این کمک بزرگیه برای من که بتونم در راهی که هستم موفق تر باشم , حالا با اجازه شما در ادامه بحث قبلی خودم و فرمایشات جنابعالی میخوام وارد کمی از جزئیات موضوع بشم .

شما می فرمائید : هیچ نیازی نیست که خاطره ذهنی رو با همان فرم همیشگی برای مردم القا کرد. حرف شما قبول , یعنی شکل و فرم های جدیدی وارد کنیم که از شیوه های گذشته پیروی نکنیم , و بطور کل تغییر ایجاد بشه ,
اما در ادامه می فرمائید : می توان حتی فرم را نیز تغییر داد به طوری که خاطره ذهنی خدشه دار نشود. به عقیده من , در اینجا وقتی فرم تغییر کنه مطمئنا خاطره ذهنی نیز تغییر خواهد کرد و ما با یک نقص روبرو خواهیم شد.

حالا برای اینکه این نقص جبران بشه در ادامه می فرمائید : به جای فرم گنبد در مسجد می توان از فرم زیگورات های قدیم الهام گرفت دقیقا با همان معنا برای ایجاد خاطره ذهنی برای مردم ولی با طرحی مبتکرانه.

خب حالا ما بیائیم سنت شکنی بکنیم و گنبد رو حذف کنیم و یک نقصی وارد بکنیم , بعدش برای جبران اون نقص به روشهای خیلی قدیمی تر و باستانی , پیش از پیدایش گنبدها رجوع کنیم و از اون کمک بگیریم , در حالیکه بحث ما روی معماری مدرن و روز هستش , و ما قصد داریم در جهت روشهای جدید و فرمهای جدید حرکت کنیم ,

که در ادامه شما هم به همین موضوع اشاره دارید : فراموش نکنیم معماری وابسته به زمان است ما باید خلاق باشیم و این حس فضایی رو درست درک کنیم نه اینکه فقط فرم های تثبیت شده گذشته رو تکرار کنیم.

حالا فارغ از بحث ابعاد و اندازه و نوع استفاده و شکلی که زیگورات ها دارند , به نظر خودم زیگورات که از طرحهای باستانی بود , از فرمهای تثبت شده گذشته هستش و جزوی از تاریخه و امروزه نمی تونیم بجای گنبد روی مساجد نصبش کنیم و جای گنبد رو بگیره , و همون حس همیشگی مساجد را در خاطره اذهان عمومی حفظ کنه , وقتی گنبد در جای خودش متجلی هستش و از شکوه و عظمت برخورداره , یک زیگورات هیچ وقت نمیتونه بیانگر همون شکوه و عظمت باشه و جای خالی گنبد رو پر کنه , واقعا بعید میدونم که چنین اتفاقی بیافته .

مگر اینکه در جهت خلاقیتها و ابتکاراتی که پیش رو داریم نمادهای جدیدی معرفی کنیم , و یا بطور کل با حذف نمادها باز هم معرفی کنیم که از این پس بناهای مذهبی فاقد معیارهای گذشته هستند و هیچ نمادی برای این بناها دیگر در نظر گرفته نخواهد شد , در ونیز مسجدی بر روی آب ساخته شد که کاملا مدرن هستش و دارای ساختاری بسیار ساده هستش , اما گنبد و منار روی آن قرار داره , هر نا آشنایی که این بنا رو ببینه زودی متوجه کاربری بنا میشه ,

بطور مثال در جهت تغییر فرم و شکل نمادها در مساجد حتی میشه از گنبدها و یا منارهایی با پلان غیر دایره ای , از دیگر طرحهای هندسی استفاده کرد و شکل های جدید و مدرن رو به این نمادها داد , هر کسی هم که ببینه میگه به به عجب معمار خوش ذوقی داشت که تنوع شکلی در این نمادها به وجود آورد , چه عیبی داره که معماری گذشته با معماری امروز باهم ترکیب بشن و تنوع در طرح به وجود بیاریم , اگر دیگران اینکار رو نکردند شاید یک روزی من و شما اینکار رو بکنیم.

بحث من سر حسی هست که یک ساختمان مذهبی باید به مخاطبینش ارائه بده , همانطور که داریم به سمت معماری مدرن حرکت می کنیم و تمام شکل ها و فرم ها را تغییر می دهیم , تنها یک موضوع که نماد معماری بناهای مذهبی هستند را باید در آن لحاظ کنیم , تا هر بیننده ی نا آشنایی بدون کسب اطلاع از کسی متوجه کاربری ساختمان مورد نظر بشه , این کلیسا از همه لحاظ طرح بسیار عالی داره و واقعا روش کار شده , اما اگر بدون توضیحات بود من به فکرم خطور نمیکرد که این کلیساست , اگر جای کلیسا این بعنوان فرهنگسرا معرفی میشد من به راحتی می پذیرفتم که این فرهنگ سراست , چون هیچ مشخصه ای از یک کلیسا در ذهن منه نا آشنا از این بنا وجود نداشت , در نمای خارجی که چیزی دیده نمیشه و در نمای داخلی تنها مشخصه وجود یک صلیب در اون بالا در تصویر آخری هستش.

ما اینجا چه نظر بدیم و چه ندیم , چه دفاع بکنیم و چه نکنیم , چه حرص و جوش بخوریم و چه نخوریم , نه برای این کلیسا و نه برای هیچ یک از بناهای دیگر در سراسر دنیا هیچ اتفاق خاصی نمیافته , فقط این ما هستیم که با دیدگاههای هم بیشتر آشنا میشیم و به امید روزی که قرار شد خودمون دست به طراحی بزنیم , اونوقت به یاد همین روزنوشتها می افتیم و با یادآوری نظرات دوستان بتونیم کاری هرچه بهتر و مورد قبولتر تقدیم دیگران کنیم .

با تشکر از شما

با آرزوی موفقیت روز افزون برای شما و تمامی دوستان